"Vafo" : Qabristonda kecha yoqqan qor, Mildir-mildir erib yotibdi. Gör ustida bir it ingrab zor, Loyga bag'rin berib yotibdi. Kecha tobut kötarilgan dam, U beorom yugurgan yelgan. Quvsalar ham, tosh otsalar ham, El ortidan mozorga kelgan. Otasidan ayrilsa agar, Buncha kuymas odam bolasi. Yolg'on edi kechagi yig'ilar, Rost edi shu itning nolasi. Sovuq tunda qotib, diydirab, Qabrga u qöyib yotdi bosh. Erigan qor kabi miltirab, Közlaridan tinmay oqdi yosh. Biz insonlar sohibi dunyo, Qudratlimiz, mag'rurmiz töqmiz, Sadoqatda mehrda ammo, Shu bechora bir itcha yöqmiz!