ვინ იცის რას ვფიქრობ
~~~~~~~~~~~~~~~~~
გარედან ქალს ვგავარ, ამაყს და დიდებულს,
ვინ იცის რას ვფიქრობ, რა ტკივილს განვიცდი,
თვალეზე დავმალავ ცრემლების ნაკვალევს,
შიგნიდან რა დავრჩი, თვითონაც არ ვიცი.
არასდროს არ დავხრი ქედს მონა-მორჩილად,
მე მხოლოდ ღმერთის წინ ვიქნები მდაბალი,
გადავდგავ ნაბიჯებს ქალური სიმკაცრით,
მზერა ხომ შემომრჩა ურჩი და მაღალი.
ვერავინ ვერ იტყვის, დაეცა სულითო,
თუ ვითმენ, ვიღიმი - ეს ბრძოლის ჟინია,
ახალი ძალებით დავიწყებ განთიადს,
ცრემლები? მერე რაა, ცრემლებიც მჭირია.
მტრის თვალში ქალი ვარ ამაყი, თავნება,
ან იქნებ საკუთარ ძალებში ვერ ვხვდები.
ვინ იცის მახელებს მბრწყინავი მწვერვალი,
ვბრაზდები, ვცოფდები, როდესაც ვერ ვწვდები.
ქალი ვარ უბრალო, მომთმენი, დამთმობი,
ჩემს ღიმილ