ამბობენ, იბრძოდით გმირულად,
ამაყად, უშიშრად კვდებოდით,
არაფერს ითხოვდით, ბიჭებო,
არაფერს, არაფერს ელოდით, _
უბრალოდ, სამშობლო მიწაზე
თეთრი სანთელივით ქრებოდით.
გჯეროდათ, ო, როგორ გჯეროდათ,
ქვეყანას თქვენს ამბავს ვეტყოდით,
ო, თურმე, ო, თურმე, ბიჭებო,
რა მწარედ, რა მწარედ ცდებოდით!
საფლავი? სად არის საფლავი? _
ვიცოდე, მოვალ და გეტყოდით _
ჩვენ მუდამ გულგრილად გვხოცავდნენ,
გვკლავდნენ და გვხოცავდნენ მტერობით,
მაგრამ ნუ იდარდებთ, ბიჭებო,
დრონი ვერ მეფობენ მეფობით, _
თქვენ ახლა სანთლებად ანთიხართ,
სხვები კი ცოცხლობენ ღრეობით.
ღმერთი არ დაუშვებს, იცოდეთ,
თქვენ მიწა გეყაროთ სამარის,
სხვები კი უტიფრად ღრეობდნენ,
თითქოს ის, რაც მოხდა, არ არის.
სანთლებად, სანთლებად ანთიხართ,
თავს გადგათ ნათელი თამა