" უხმოდ მიმძიმდება დედამიწა
ნერვებჩათრეული ლექსებივით,
ასე მცირე გახდა არსებობა
ჩემი უხალისო ტექსტებივით.
ჰოდა, ეს ტრაგიზმი აღარ არის,
იმედგაცრუების მომენტია,
წრეში ჩახაზული ბილიკივით -
უკან დაბრუნების მომცემია.
ხედავ? გავურბივარ დღეს სარკაზმებს,
გზებს როგორც ტკივილს და ტკივილიანს;
ზამთრის თათმანივით გახუნებულ
სულში დანატოვარ იდილიას..
მაინც ვერ ვიპოვე ის სამყარო -
იმედს ცრემლები, რომ უხდებიან,
სადაც ჭეშმარიტი პოეტები
უკან არასოდეს ბრუნდებიან ,,iaaa chemiii gogooo''