Bu yolg'onchi dunyoda insonni ikki donagina chin do'sti bo'larkan.

Biri ruximizga parvona bo'lgan olloh. Biri hali tug'ulmasimizdan to ketgunlarigacha issiq jonimizga ko'nglimizga parvona onalarimiz. Oqibat degan bir gap bor dunyoda lekin oqibat b/n oqibatni farqi bo'lar ekan. Ona farzandiga beminnat oqibat qilar ekan, farzandim mendan keyin qosin unib o'ssin deb oqibat qilar ekan. Lekin farzandni oqibati omonat oqibat, minnatli oqibat bo'lar ekan. Bugun bor ertaga bormi yo'qmi yaxshi gapimni ayamay deb oqibat qilar ekan. Bugun keb erta ketguvchi insonga qiganday oqibat qilar ekanmiz. Agar so'zlarimdan ranjigan bo'lsangiz shu so'zlarini isbotini qabristonga borib ko'ring. Hattoki o'sha qabr toshlariga ham jimjimador qilib minnat bilan farzandlaringiydan estalik. Qarang shu qabr toshlarini ham minnat bilan uni biz qo'ydik deb qo'yarkanmiz. Dunyoni yolg'onligini dunyoni omonatligini dunyoni bor yo'g'i besh kunligini isbotlab ketgan insonga siz b/n bizni estaligimizni nima keragi bor. Ertaga onangiz o'tirgan kulbani ming aylanib u yon o'ting bu yon o'ting birgina "bolam keldingmi" degan ovozini topolarmikansiz. Kim ayting kim onani 6rnini bosa oladi. Onangizga bir donagina gul q6liga tutsak dunyolarga sig'may ketadiku. Biz esa bir bevafoni shirin so'ziga uni alishamiz.