Капалакдай келиб қошинга қўниб, Кўзинга термулиб умрим ўтсайди.Нима ҳам кўрибман мен йигит бўлиб,Сочингни силашга қўлим етмайди. Пешонам шу экан, пешонанг шудир, Тушларимга кир энди, тушларимга кир. Товонинг ўпади ариқдаги сув, Кўйлагинг этагин ўпади майса. Мен-чи, бир гиёҳча бўлолмадим-ку, Эй, кўзлари жайрон, киприги найза! Пешонам шу экан, пешонанг шудир, Тушларимга кир жоним, тушларимга кир. Кўчиб бораётир бу умр карвон, Кунларнинг бўйнида юрак қўнғироқ. Мен сенга армону, сен менга армон, Кўнглимнинг тўрида тутар шамчироқ. Пешонам шу экан, пешонанг шудир, Тушларимга кир энди, тушларимга кир. Шоир М.Юсуф