Կգա մի օր, երբ դու քո հայրական տուն որպես հյուր կգնաս, մարդ ում սպասում են ամեն օր , բայց միևնույն է դու այնտեղ հյուր կլինես։ Կգա մի օր, որ դու քո հայրական տան մասին շատ բաներ չես իմանա, քեզ չեն ասի, որ չանհանգստանաս, չեն ուզի , որ տխրես իրենցից հեռու, բայց միևնույն է դա կզգաս ։ Կգա մի օր , երբ միայնակ կնստես սենյակի մի անկյունում ու կկարոտես այն օրերը , երբ մայրդ բարկանում էր որ անգործ ես նստել, կժպտաս մի քիչ թաց աչքերով, կսրբես ու նորից կխորասուզվես հիշողություններիդ գրկում։ Կգա մի օր, երբ էլ քրոջդ կամ եղբորդ հետ չես վիճի, որովհետև կվախենաս, որ հեռու եք իրարից ու դու չես կարող գնալ գրկել ու բարիշել, երբ բարկությունը կանցնի։։։։։ Կգա մի օր , երբ կհասկանաս թե ինչու էր հայրդ քեզ ուժ տալիս, իս