“ჩვენი არსებობა ერთი დიდი წარმოდგენაა სავსე მსახიობებით.. ყოველ დილით სარკის წინ ვირგებთ როლს და თამაშს ვიწყებთ, ვთამაშობთ და ვცდილობთ სარკეს არ ჩავხედოთ თვალებში.. მთელი ცხოვრება მორიგეობით ვირგებთ ერთგულების და ღალატის ნიღაბს.. და ხშირად გვეშინია მისი ჩამოხსნის – არ გაგვაშიშვლონ, რადგან საკუთარი თავის თამაში ძალიან ძნელია.. ხშირად ვმათხოვრობთ და ამ ცხოვრებას სიყვარულს ვემათხოვრებით სიძულვილით შეპყრობილები.. ჰო! ცხოვრებამ ბევრი როლი გვარგუნა და ქუჩის ლაბირინთებში მიმავალნი ვცდილობთ არ ჩავიხედოთ ქვაფენილის დიდ თვალებად ქცეულ წვიმის გუბეებში, გვეშინია საკუთარი თავის დანახვის, რომელსაც ხშირად ფეხს ვაბიჯებთ.. ცხოვრება – ჩვენი რეჟისორია და არ ვიცით რომელი როლისთვის დაგვადგამს გვირგვინს..”