1000 წლის წინ გამოჩნდი და გული მომპარე
მე რა ვიცოდი ათას წელს თუ დამიმალავდი?!
900 წლის წინ ცხრაასჯერ უფრო გადიდდა მთვარე
და მე სინათლეს,ვარსკვლავთ შუქზე ,ჩრდილით ვფარავდი.
800 წლის წინ დაბრუნდი და სულიც მომპარე
ქვად გარდაქმნილი,უსულო ძეგლი,ჩუმად ვსუნთქავდი
700 წლის წინ ჯოჯოხეთიდან გამოვიპარე
სანამ შენ ჩემს სულს,სხვებთან ერთად,ხარბად შთანთქავდი.
600 წლის წინ ოკეანით დავათვრე მიწა
სირინოზების გალობაზე ცრემლში მეძინა,
500 წლის წინ პირველად მოვკვდი,შენს სახელს ვფიცავ
და ლუციფერმა ჩემი ტანჯვით ბევრი იცინა.
400 წლის წინ აღვსდექი და ძებნა დაგიწყე
მინდოდა შენგან წართმეული სული მეყიდა.
300 წლის წინ არ მიმიშვეს სამოთხის კართან
და ჩემი რწმენაც გაცვეთილი ბეწვზე ეკიდა.
200 წლის წინ ჩემში ისევ წამოდგა რა