მე რუსთაველის სამშობლოდან ვარ, იქ შემასწავლეს ლოცვა და რწმენა, ვაჟას მიწაა ჩემი საძვალე, გოგებაშვილმა ამიდგა ენა. აღმაშენებლის სამშობლოდან ვარ, იქაა ჩემი სულის საუფლო, სადაც სიმღერით ომებს იგებენ, სადაც ყოველი ლექსად საუბრობს. მე სააკაძის სამშობლოდან ვარ, თამარის სისხლი გადამდის გულზე, უფლის სიყვარულს თავს რომ სწირავენ და რწმენას არვინ არ ჰყიდის ფულზე. მე და ფიროსმანს ერთი მიწა გვაქ, გალაკტიონი დამყურებს ღამე, სწორედ იქაა ჩემი სამშობლო, დედა ღვთისმშობლის რჩეული მხარე. მე ქეთევანის სამშობლოდან ვარ, მისი სისხლი ვარ,შვილი ვარ,ძმა ვარ, აკაკის ნასუნთქ ჰაერს ვისუნთქავ,ილიას გავლილ მიწაზე დავალ. ჩემი სამშობლო ვერ ითვლის ასაკს, კაცობრიობის დღეთა შექმნიდან. დიახ გახლავართ საქართველოდან, გენიოსთა და გ

gauqmda o o

20 сен 2014

მთავარია გულით გვინდოდეს და გვწამდეა, მაშინ ოცნებები ხდება ♡♡♡♡

gauqmda o o

22 июл 2014

ორშაბათია დღეს თუ შაბათი?ო,ღმერთო ჩემო..სულ ავირიე..ისევ პატარა მგონია თავი,ამ სიბერეში გადავირიე..მაინც რა მალე დავბერდით კაცო!გუშინდელივით მახსოვს წარსული,შენი გაცნობაც..ის კოცნაც მახსოვსდა ის ტირილიც შენი,ბავშვური..საგულდაგულოდ დამარხა აწმყომჩვენი წარსული,ახალგაზრდობა,ახლა მე და შენ შემოვრჩით მარტო,მახსოვს ბაბუა უწინ ამბობდა :„სიბერე ძნელი ყოფილა შვილო,ახლა უფრო მწამს იმ დალოცვილის,სიჭაბუკე რომ უწოდა ბრძენმადა დღეს რომ ყველა ამას მოსტირის..ახლა რაღაა ჩემი სიცოცხლე,ვიღას ვჭირდები..რაში ვარგივარარ ვიცი კიდევ რამდენს ვიცოცხლებსიკვდილ–სიცოცხლის გზაზე ვაგდივარ..“ახლა ვიგრძენი სიცოცხლის ფასირამხელა ძალა ქონია თურმეარ განმიცდია მე შიში მსგავსიკაცმა ამდენი რამ გავისტუმრე..ქვეყნად არავინ აღარ შემო

gauqmda o o

4 июл 2014

გურცჷ დაჩხირო ალმარზამუსქან თოლეფიშ ვალუა.მუჯგირი რექ ჩქიმი ცირა,მასქურც გიქაქალუა.აკოხორცქას ცა დო დიხაქ,ქიდიჭყანი თვალუა.მაფშალია ქობძირი დო,შური ვამიქალუა.ბჟაშ ჩხორია გეიშუმუ,შორშე ვამონჯარუა.სქან ჸოროფაქ დომიჯიკუ,მარა ვამომჯარუა.მუჟამიშე დოიჭყაფუ,ათე ბედიშ ჭარუა.ტყა ჸურუმცჷ ქიგმორინენ,ვეშემილებ ჭვარუა.სქან თოლეფიშ ელანჯამადო თაქ ირფელქ გალუა.ნინა ელასირელირდჷმარა დომირგალუა.გურცჷ დაჩხირო ალმარზამუსქან თოლეფიშ ვალუა.მუჭო მიჸორქ, ჩქიმი ცირა,ლერსის გიქაქალუა.

gauqmda o o

29 июн 2014

არც კი გაიფიქრო, ცხოვრება ფუჭად გამივლიაო: კაცმა არ იცის, ვისთვის რა იყავ, რომელი კარები გაგიღია, ვისთვის რა შვება მიგიცია, რა უნებლიე სიკეთე დაგითესავს... ცხოვრების ძირფესვიანად შეცვლა ხომ ერთ სიტყვასა თუ ღიმილსაც კი შეუძლია: სიკეთე უკვალოდ არ იკარგება.