დადგება დრო ... ! დილის შვიდი საათია, წვიმს და სწორედ ეს წვიმის წვეთები არღვევენ ჩემს სიმარტოვეს, სიმარტოვეს რომელსაც დიდი ხანაი ვებრძვი, ვებრძვი მაგრამ შედეგი არაქავს ..... სიმარტოვეს მოაქვს ფიქრები, ჩემი ფიქრები კი შენ გეხება.. გამახსენდი..... გამახსენდა შენთან გატარებული ყოველი დღე, ყოველი საათი, ყოველი წამი... გამახსენდა როგორ ვსეირნობდით ქუჩაში ღამით, როდესაც ყველას ეძინა და მხოლოდ ჩვენი ფეხის ხმა ისმოდა ..... მაგრამ ეს იყო მაშინ , ახლა კი სხვა დროა, დრო არ ჩერდება დრო მიდის, არავის ეკითხება სად გაჩერდეს, რატომ ან რამდენ ხანს..მიდის და მიაქვს ფქრები ! ... მართალია, ჩვენ ერთად აღარ ვართ, მაგრამ გულის სიღრმეში ისევ ანთია პატარა ნაპერწკალი , რომელიც შენ გააღვივე,გააღვივე მაგრამ აღარ მოუფრთ