ზოგჯერ უმწეოდ ვეტუზები გაყინულ კედლებს,
ფერმკრთალ საფეთქლებს ებერება ლურჯი ხაზები,
როდესაც ბედი, ერთ ღიმილს არ გამოიმეტებს,
თავად ვიღიმი, მგონი უკვე აღარც ვბრაზდები.
მე უკვე ვიცი, ყველა ქალში ორი სულია,
ერთი ძლიერი, უშიშარი, ტყვიის წინ მდგარი,
მეორე სუსტი, უსუსური არის სრულიად,
უფრო შემცბარი, ძალზედ ნაზი და ძალზედ მკრთალი.
დღეს ალბათ ჩემში აიტუზა სული მეორე,
მგონი მაშინებს ეს დღეები განვლილ–ნანახით,
ცხოვრებავ ჩემო, ცოტა ნელა გამიმეორე,
თორემ ხომ ხედავ, რარიგ მიჭირს წერა კარნახით.
გადავათეთრე ოცნებები ისევ თავიდან,
ვაფხიზლებ დილას უძილობით ძალამოლეულს...
და ვიდრე, ეს მზეც გაგიჟდა და მარლთა ჩავიდა,
მანამდე ვიხმობ უშიშარი ქალის ორეულს.
ნანა მეფარიშვილი