Har kimning ham sochlariga oq tushsin,ajin tushsin yuzlariga,dog' tushsin.har kimning ham quvvat ketib belidan,qöllariga aso-bir tayoq tushsin. Imoni sof,yuzga kirib yorug' yuz,töylar körib yelkasidan tog' tushsin.jismiga söngi safar oldidan,öz bolasin qölidan tuproq tushsin...
Bir savdogar o’g’lini eng katta donishmandning huzuriga
baxtning kaliti — sirini bilib kelish uchun jo’natipti. Yigit sahroda
qirq kun yo’l yuripti va nihoyat, ulkan tog’ning tepasida haddan
ziyod muhtasham bir qasrni ko’ripti. U qidirgan Donishmand shu
qasrda yashar ekan.
Kutganiga zid o’laroq qasr avliyo odamning xilvat go’shasiga
o’xshamasdi. Uning ichi odamga to’la edi: savdogarlar mollarini
maqtab har tomon yugurishar, burchak-burchaklarda odamlar
to’p-to’p bo’lib gurunglashar, sozandalarning kichik bir dastasi
qandaydir nafis kuyni ijro etar, zalning o’rtasida esa kattakon
stol, uning ustiga dasturxon tuzalgan, dasturxon esa bu yurtning