Qələmim yenə səni yazır, yenə səndən yazır. Kəlmələri ard - arda düzməyə başlamışam yenə vərəqlərə. Mən hər gecə yazıram, sən isə heç oxumursan.
Əslində qəlizdir ünvansız namələr yazmaq. Həm qəlizdir, həm də qəribə. İnsan heç tanımadığı birinə məktublar yazarmı hər gecə?! Bilmədiyim, heç görmədiyim, hətta yuxularıma qonaq gəlməyən kimisə həyatıma necə qonaq çağıra bilirəm?! Var olduğuna hətta şübhə etdiyim yad adama necə səslənə bilirəm mən?!
Qəlbimdə qalaq olub sözlər. Amma mən hər dəfə susuram. Səssizliyimin səbəbi səsimin titrəyişidir. Bəlkə elə ona görə mən məhz yazmağı seçmişəm. Elə səni də yazarkən tapmışam. Xoşbəxtsən yəqin. Axı mənə yazdıran səbəb sənsən. Bir də mən sənin kim ol