მინდა ჩემი გულისტკივილი ლექსად გამოვხატო, დღეს დილით ავტობუსით ვმგზავრობდი, საქართველოში ტელეფონზე დავრეკე შვილთან, ტირილნარევი ხმით ვესაუბრებოდი,(როგორც ყოველთვის, მეტი მონატრებისგან) გვერდით მჯდომმა ბერძენმა ქალმა ვერ აიტანა ჩემი უცხო ენაზე საუბარი და წაიბუზღუნა:"შენს ქვეყანაში წადი და იქ ილაპარაკე უცხო ენაზეო" და გაბრაზებულმა ადგილი შეიცვალა". ყელში ბოღმა მომაწვა, ცრემლები თავისით იკვალავდენ გზას, უცებ დამეკარგა ძალა, თავი შეურაცხოფილად ვიგრძენი. არაფერი მითქვავს, რადგან ვიცოდი მას სხვებიც დაუჭერდენ მხარს, მე კი ერთი ვიყავი, ნუთუ დაავიწყდათ თავიანთ ემიგრანტობა? ნუთუ თვითონ არ ენატრებოდათ შვილები? სამსახურში არა, გზაში არ, ტრანსპორტში არა, სად ვილაპარაკო ქართულად? ამიხსენით ოღონდაც. :((
**