აკვანი
"ერთხელ რომ შემოცვენილან გალავანში
და კარი ჩაურაზავთ, ვიღაც მაღაროელ ქალს მერეღა შემოურტყამს სახეში მუშტი, ჩვილი დამრჩა აკვანშიო... გამიშვით და გამიშვით, მეც იქ უნდა მოვკვდეო — აქეთ იქით აწყდებოდა თურმე თავზარდაცემული, გულადუღებული დედა...
ვერაფრით რომ ვეგაუჩერებიათ და გაშვება გადაუწყვეტიათ, სწორედ ამ დროს დაუძახიათ მეციხოვნეებს —
ა კ ვ ა ნ ი მოაქვთო. . .
მართლაც, აცვენილან გალავანზე და რას ხედავენ:
ვიღაცა ლეკი თავის კოჭბროლა ცხენს მოათამაშებს შარაზე. უნაგირზე კი აკვანიშემოუდგამს. ერთი ხელი აკვნისთვის ჩ აუვლია — მაგრად, საიმედოდ უჭირავს, მარტო
საჩხრიალო ქანაობს გამალებული, აქეთ და იქით, აქეთ და იქით. — მეორე ხელით კი ცხენს უმოკლებს აღვირს, გაქაფულ ლაგამს აღეჭვინებს და ისიც, ცხენიც ყელ