ცხოვრებამ ალბათ ტანჯვისთვის გამაჩინა
პატარა სიყვარულიც კი არშემარჩინა
წამართვა ის რაც ყველას აბადია,შეცდომა
მხოლოდ მე არმაპატია.ტკივილმა ბევრჯერ
მწარედ ამატირა, რამდენჯერ ბრაზმა ძლიერ
ამაყვირა,ზოგჯერ დარდი რომძალას
მართმევდა,ალბათ სხვა ამასვერც კი
ამჩნევდა... ცუდად მექცეოდნენ არავინ
ნანობდა,სულ ამას ამბობდნენ მერე რა?რა
მოხდა? ვის ადარდებდა ჩემი ტკივილი?!
ყველას ეფინა სახეზე ღიმილი.რამდენჯერ
თავიმიგრძვნია მარტოდ, ვერავინ რომ
ვერმოვნახე სანდო ტკივილს უხმოდ და
ჩუმად
ვიტანდი და რასაც ვგრძნობდი გულში
ვიკლავდი:'( ვღელავდი მაგრამ
ვინმამშვიდებდა?დარდიანს ყველა
თავსმარიდებდა, დარდი ჩემსთვალზე
ცრემლებსბადებდა:'(,მაგრამ არავის
სურდაგაგება...გული რომ სათქმელსვეგარ
იტევდა მინდოდა თქმადა არავინ მისმენდა,