განთიადის მზე დახუნძლულა გოდების ცრემლით,
ანათებს მაგრამ, სამწუხაროდ, ვეღარ იღიმის,
თეთრი სუდარა ფარავს იმ გულს, რომელსაც ისევ,
ნატიფი ხელით, დაუნდობლად, სერავს ტკივილი,
ძველ სამრეკლოში, კვლავ რაკავენ გლოვის ზარები,
ისმის სიჩუმის, უსასრულოდ, ცივი კივილი,
ღმერთო გვაკმარე, ნუ წაგვართმევ ნაფერებ შვილებს,
გთხოვ, ღვთისმშობელო შეისმინე დედის ტირილი,
უფალო ჩემო, დაჩოქილი, ისევ გავედრებ,
გემუდარები, შეაჩერე ბნელი სიკვდილი,
მიწა გვეცლება ფეხქვეშ ისევ, ზეცა კი გლოვობს,
მზეც კი შავდება ულმობელი, გულის, ტკივილით,
შიშნარევ ლოდინს გამომშრალი დააქვს თვალები,
დრო გაიყინა, ჰაერს სერავს დედის კივილი,
ზღვად მოგროვილა ნისლისფერი ცრემლების წვიმა,
რომელმაც, უკვე, ჩამორეცხა ზეცას ღიმილი...
15.06.15. ღმერთმა ნატელშ