შინდისის გმირებს
დაფლეთილ გულ-მკერდს,დაეღვარა სისხლის ჩანჩქერი,
მხნე მეომრების შმაგ თვალებში, კვესავდა ცეცხლი,
მეც ვგრძნობდი ტყვიებს,აალებულ ძვლებში გაჩხერილს
იყო ბრმა სივრცე,მიმოფრენა ფრთამალი მერცხლის.
ლომგულ ქართველებს,მფარველობდა ზეციდან ღმერთი,
ბრძოლის ქარცეცხლში, ინთქმებოდა ზვირთთა სისუსტე,
სურნელი დუღდა, საზარელი, დამწვარი დენთის
გმირთა ზღვა სისხლი,ვერ დალიეს,ვერ შეისრუტეს.
თქვენ, მათ ვერ მოგკლეს,სიცოცხლეც ვერ დაგიზიანეს,
მტერს მოხვადა გულში,ულმობელი ნაღმის ნამტვრევი,
ჩვენ ერთობ ლხინიც და ღრმა მწუხრიც გავიზარეთ
მხნე ამაბრდრებო,მძაფრი გრძნობით მოგვენატრებით.
წარბი შეჭმუხნეს მგლოვიარედ,მყურდო ნისლებმა,
თქვენს საფლავებზე, სისხლი უდუღთ უცხო ზამბახებს,
სულ ტრფობიტ გიმზერთ,ტალღა ზვირთით რო