მე რომ მქონდეს ჩემი ქალაქი, პატარა სახლებითა და პატარა ბაღებით, დიდხანს ვიქანავებდი შენთან ერთად საქანელაზე... მერე სიცივისგან გაყინულები წავიდოდით ჩვენს პატარა სახლში, დავსხდებოდით რბილ დივანზე, ცხელი კაკაოთი და ტკბილი ბურბუშელებით, ვუყურებდით შენი საყვარელი გუნდების თამაშებს, ჩვენ დიდ ტელევიზორში. რა თქმა უნდა, ბედნიერება მარტო დიდი ტელევიზორი და რბილი დივანი არ არის, მაგრამ... ჩვენ ესეც გაგვიხარდებოდა და მე კიდევ ერთხელ გავიფიქრები, როგორ სხვანაირად მიყვარხარ... იმას გეტყვი, რასაც შენ მეუბნები ხოლმე: მიყვარხარ ისე, როგორც არავის, არავინ, არასდროს ჰყვარებია..