შენ დამიქციე ლამაზი ოჯახი და,
შენ მოუსწრაფე სიკვდილი ჩემ შვილს,
უგუნურობით რძალს დაუჯერე და,
არაფრის გულისთვის ჯვარზე გვაცვი.
ვიყავით ერთად,ვცხოვრობდით ლაღად,
მთელი ქვეყანა გვემონებოდა,
გვემონებოდა ბედნიერება
არ გვეშინოდა ამ ქვეყნად ყოფნა .
ჭირიც და ლხინიც, ერთად გაგვქონდა
და სიყვარული ჩვევადაც გვქონდა.
მაგრამ შეშურდა შენ ბოროტ რძალს და
უკუღმა იწყო ჩვენი ცხოვრება.
ჩვენმა კარგად ყოფამ სისხლი გაუშრო და,
ზეცამდე ამოხეთქა მისმა სიძულვილმა,
პასუხისმგებლობაც თავზე აიღო და
ჩვენი სულის მსხვერპლი თიკოზე გაიღო.
ჩაგჩურჩულებდა უკუღმა სიტყვებს,
არ იშურებდა ბოროტი კითხვებს.
უნდოდა მიზანს მიეღწია და
დამონებოდი უკუღმართს მისკენ
ჰოდა აღასრულა წადილი მისი,
გულშიდაც ამბობს ალბათ ამ სიტყვებ