Yig'laganda hasad
yig'lasin, Alam bilan
nafrat yig'lasin, Közlari
kör g'iybat yig'lasin, Ona
yig'lamasin dunyoda.
Uchayotgan qushlar
yig'lasin, Bedor tungi
tushlar yig'lasin,
Yuraklari toshlar
yig'lasin, Ona yig'lamasin
dunyoda faqat
Cho‘lda ketayotgan ikki do‘st, bir payt nima bo‘ldi-yu, bir-birlari bilan g‘ijillashib qolishdi. Shunda do‘stlarning biri ikkinchisining yuziga tarsaki tortib yubordi. Tarsaki yeganning joni og‘ridi, lekin hech nima demasdan yerga egildi va qumga shunday deb yozdi: “Bugun eng yaqin do‘stim menga tarsaki tushirdi”. Yana yo‘llarida davom etishdi va bitta vohaga chiqib olishdi. U yerda ko‘zlari suvga tushdi. Chanqoqlarini qondirish uchun shoshilishdi. Shunda boya tarsaki yegan do‘st suv bo‘yidagi botqoqqa tushib ketib, cho‘ka boshladi. Do‘sti darrov yordamga shoshilib, uni o‘limdan qutqarib qoldi. O‘ziga kelgandan keyin, bir oz muddat o‘tgach, bu safar bir toshga shunday deb yoza boshladi: “Bug
Minglab insonlarni boshqarishing mumkin, Ammo "kichik yuragingga" buyruq bera olmaysan. Hammasini unutishing mumkun ammo birinchi muxabbatni unutolmesan.