წვიმდა.. მაგრად ჩავეხუტე, მკერდზე თავი დავადე და გულისცემას ვუსმენდი. ასე, უბრალოდ. იმ წუთში ისე შემეძლო მეთქვა, ყველაზე ბედნიერი ვართქო, რომ ეჭვიც არ შემეპარებოდა ჩემი ნათქვამის სისწორეში. მერე ჩემდაუნებურად წარმოვიდგინე, რომ არ მყავდეს, რა იქნებოდა და თვალები მაგრად დამეხუჭა. ამ ფიქრებში უფრო მაგრად ჩავეხუტე. ძალიან მაგრად. არსად გაშვება არ მინდოდა. ბოლოს ისევ ის ფიქრი, ძალიან, ძალიან ხშირად რომ გამივლის ხოლმე თავში: როგორ შეიძლება ბედნიერი არ იყო, როცა ისეთი ადამიანი გყავს გვერდით, რომელსაც დედა ჰქვია?! მიყვარხარ დეეეე