ერთხელ ახალდაქორწინებულმა წყვილმა გადაწყვიტა, ერთი დღე სტუმრებისთვის კარი არ გაეღო. დილით ცოლ-ქმარი კარზე ზარმა გააღვიძა. გაიხედეს სათვალთვალოში და ქმრის მშობლები იდგნენ კართან.
- როგორც შევთანხმდით, არ გავაღოთ კარი! – უთხრა ცოლმა. ქმარმა ბევრი იყოყმანა და ბოლოს დაუჯერა ცოლს. მშობლები წავიდნენ...
ცოტა ხანში ისევ გაისმა ზარი კარებზე. გაიხედეს და ახლა ცოლის მშობლები იდგნენ კართან.
- არ გავაღოთ! – უთხრა ქმარმა... მაგრამ ცოლს ცრემლები წამოსცვივდა და მეუღლეს ის შეეცოდა. ცოლის მშობლებს წყვილმა კარი გაუღო.
გავიდა ხანი... ცოლ-ქმარს 4 ბიჭი შეეძინა, ხოლო მე-5 გოგონა. ქალიშვილის დაბადებას მამა ზარ-ზეიმით და უზარმაზარი სადღესასწაულო სუფრით შეხვდა!
მე ყველაფერს ვიხსენებ საყვარელო მზიან დღეებს,ღამეებს შენთან ნათენებსვიხსენებ შენს ხმას,სუნთქვასთვალებს დაღლილს ნაფერებსყველგან დაგეძებ,ყველგან გეძახიხმას ვერ გაგონებ რა ვქნა არ ვიციროგორ მენატრები,ოღონდ მართლადა როგორ მიყვარხარ შენ ხომ არ იცი რა ძნელი ყოფილა უშენოდ ცხოვრება კარგო წვიმიან ქუჩებში სულ მარტო დავრჩი მარტო ალბათ მე შენზე ფიქრები შემშლის კარგო შენ მენატრები და შენ მიყვარარ მარტოროგორ მიყვარხარ ნეტავ თუ ხვდები ნეტავ როგორ მჭირდები როგორ მაწვიმს თუ ხედავვეღარ გავლიე შენზე ფიქრებში ღამე მოხვიდე იქნებ მოხვიდე მითხრა რამე თენდება უშენოდ ღამდება უშენოდ და წლებიც სადღაც შორს გარბიან მეძახის და მესმის სულ შენი ხმა მესმის უშენოდ სიცოცხლე არ მინდა რა