მუხლებზე ვდგები და შეგწირავ მადლობას, უფალო,რამდენჯერ შემყარე სიხარულს. მომასწარ უამრავ დარსა თუ ავდრობას, შეძენის წყალობას,დაკარგვის სინანულს. რამდენჯერ დილის მზით სარკმელი ამინთე, ვარსკვლავით მოჭედილ მთვარიან ღამისთვის, ლოდინით გადაღლილს შეხვედრით გამითბე სული და, უფალო მადლობა ამისთვის. უმწეო ცოდვილი სიყვარულს მაწვნიე, ღიმილით შემჭიდე გრძნობათა ქარიშხალს და როცა მატკინეს ,ხელებში მარწიე, შენა ხარ ვინც ხელი არასდროს გამიშვა. ლოცვებში ჩაღვრილი ყოველი ფრაზისთვის, მეგობრის მზერისთვის,ცრემლებს რომ მითვლიან, თვალებთან გაბნეულ ყოველი ხაზისთვის, ნაოჭად მიყრილნი ჩემს წლებს რომ ითვლიან. რამდენი აპრილით ამინთე თვალები, ტერფებთან შემახე ნამიან ბალახებს. ტაძართან თავდახრილს შემიღე კარები და ცოდვილს შე