Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 17 ноя 2016
Фильтр
ԴԱՓՆԵԿԻՐԸԱվելի շուտ էապագան գալիս,Քան թե՝ չուզելով՝մեկնում է ներկան:Եկել ես... այդպես:Ու ես՝Շփոթված-շաղվածժպիտովԺպտում եմ անվերջ,Շարունակ ժպտում՝Բուդդայի նման...Ու զարմանում եմ,Զայրանում նաև,Որ երջանկությանմրցանակ չկաՀամայն աշխարհիո՛չ մի անկյունում:Իսկ եթե նմանմրցանակ լիներ,Հիմա դափնեկիր ե՛սկդառնայի,Եվ ողջ աշխարհը՝Դարձած ցուցամատ,Ի՛նձ պիտի նշերբարի նախանձով,Քիչ կակազելովբարի նախանձից.«Տե՛...սե՛քա՛շ...խա՛ր...հի՛երջանիկ մարդուն»:Իսկ երբ աշխարհիերջանիկ մարդն էսկսում խոսել,Լսում է նրան...տարե՜րքը նույնիսկ:Եվ զուր մի՛ կարծիր,Թե սովորական միձյուն է տեղում:Չէ՜.Ես պարզապես«սեր» բառն եմ հիմահոլովում մտքով,Եվ դա հնչում է իբրևհրաման,Որ մեծափաթիլձյունն էլ հոլովվիպարզ ու վեհորեն,Եվ նրա ճռինչն իմոտների տա
ՆԱԽԱՆՁՈՒՄ ԵՄԵս նախանձում եմնրանց բոլորին,Ովքեր ապրում ենհավատով խորին,Ովքեր լավ գիտեն, թեուր են քայլում,Ում դեմ են ելնում, ումհամար փայլում,Թե տրտնջում են՝ ինչբանի վրա,Թե քրքջում են՝ ինչբանի վրա,Ինչո՞ւ են նետվում,ի՛նչ թոհուբոհում,Հանուն ինչ բանիկյանքերն են զոհում...Բարի նախանձովնրան եմ հիշում,Ով չի մոլորվումանթափանց մուժում,Ով չի վհատվումերկար վերելքից,Չի հուսահատվումվայրի տարերքից,Ով ստի հանդեպբերան չի փակում,Ով հոտած ջրումուռկան չի ձգում,Չի նայում կյանքինիբրև բոստանի,Որտեղից պիտի չաղբաժին տանի...Ես նախանձում եմնրան, վերջապես,Անհուն նախանձովնրան եմ հիշում,Ով հոգում չունինախանձի նշույլ.Ով աչք չի տնկումսուտ փառք ուպատվին(Ինչպե՞ս նախանձեսայն ճարպիկկատվին,Որ մի չաղ պատառմիս Է թռցըրել)...Ւսկ ով
ՍԻՐՏ ԻՄՍի՛րտ իմ, դու նույննես, ինչպես որ առաջ,Երբ խենթ էի ես ուդեռ պատանի:Բայց չէ՞ որ հիմա՝տարիքըս առած,Արդեն և՛ խոհեմ, և՛հասուն դառած,Չեմ ուզում թեթևքամին տատանիԱյն ծառը, որի հաստբունը տեղ-տեղԱնցած ու չանցածվերքերն անհամարԿտցահարել ենփայտփորի նման,Դարձել են փչակ, ուրբուն են գտելՀիշողություններ,երազներ մեռած...Մինչդեռ դու, սի՛րտիմ, ինչպես և առաջՔո խենթության մեջինձ հետըդ առած,Տանում ես այնտեղ,այնտեղ ես տանում,Օտար տներիկտուրն ես հանում,Մտցընում օտարայգի ու պարտեզ:Եվ դու ինձ բնավ չեսխղճում կարծես:Դու մոռանում ես, որիմ տարիքումՉիր չեն գողանումօտար տանիքում,Օտար ծառերին չենգցում քարեր...Ես խնդրում եմ քեզ՝ինձ չխանգարե՜լ:Թույլ տուր մոռանալ,դու քո աստվածը,Որ քաղցր էկյանքում՝ ինչգողացված է...
ԵՐԲ ԱՉՔԵՐՆ ԵՆՍԱՌՈՒՄՄենակությունբառից դողդողում էօդը իմ սենյակիՈւ ես հասկանում եմ,Որ աչքերն ենմարդու ամենաթացտեղը...... Երբ աչքերն ենսառում՝Ասում են, թե՝ այ- այմարդ Է գալու:Դա եթե սուտ չէ,Ապա բարություն Է,Որ ծնվել Է միայնխեղճությունից:Իմոնք Էլ են սառումՍակայն դու չեսգալուԴու չես կարողԳիտեմԵվ օդը սենյակիսՊիտի շարունակիմենակություն բառիցանվերջ դողալ`Հարուցելով իմ մեջայն միտքը հին,Թե վիհերը գուցենրա համար են լոկ,Որ մարդ ներքևնետվի :Իսկ թե վիհերն իրոքնրա համար են լոկ,Որ մարդ ներքևնետվի`Այդ դեպքում եսԻնչպես անեմ.Կո՛ւժ չեմ,Կուժկոտրուկ եմ.Չե՛մ կոտրվում,միայն փետրվում եմ,Եվ դրանից արդեն եսհոգնել եմ,Ինչպես թուղթն Էհոգնել իմ ջանքերից`Հեռվից-հեռու ասելքեզ երկու բառ,Որ կարող Էնո՛ւյնքան ինձթարգմանելՈրքան
ԱՊՐԵԼ Ապրե՜լ, ապրե՜լ, այնպե՛ս ապրել, Որ սուրբ հողըդ երբեք չզգա քո ավելորդ ծանրությունը: Ապրե՜լ, ապրե՜լ, այնպե՛ս ապրել, Որ դու ինքդ էլ երբեք չզգաս քո սեփական մանրությունը: ՈՒ թե հանկարծ անպետքություն քեզ համարես, թե ինքըդ քեզ արհամարհես ու համառես, քեզ հետ վիճի՛, քեզ չզիջի՛, համբերատար քեզ հետ խոսի՜, հակառակո՛ւմ քեզ համոզի ինքը... հզոր Հանրությունը... Ապրե՜լ, ապրե՜լ, այնպե՛ս ապրել, Որ ուրիշի խինդով խնդաս, Որ ուրիշի ցնծությունով Ինքդ էլ ցնծաս, ինքդ էլ թնդաս: Լինես, մնաս ամենքի հետ, Նրանց կամքին հպատակվես, «Ես»-ըդ խառնես մեծ «մենք»-ի հետ, Նրանց ցավով լուռ տապակվես: Տրվես նրանց լույսի նման Եվ չխաբես՝ հույսի նման: Արշալույսի նման բացվես նրա՛նց համար, Վերջալույսի նման բոցվես նրա՛նց համար: Թե լաց լ
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
14
- Armen AEREVAN
- HOVHANNES GRIGORYANЕреван
- Игит ГалстянТюмень
- Arman XachatryanArmenia
- ԱՐ ԱՄЕреван