დღის ბოლოს ვითვლი ჩადენილ სიკეთეს, ყოველთვის უკმაყოფილო ვარ -- მეტი შემეძლო, ვიღაცას ტკბილი სიტყვა დავაკელი, ვიღაცას ღიმილი დავუგვიანე, ვიღაცას კომპლიმენტი არ ვუთხარი (არადა როგორ გაუხარდებოდა!), ვიღაცას უხეშად გავეცი პასუხი.... ღმერთო ჩემო, ძალიან რთული ყოფილა ადამიანად ყოფნა!
სანამ შაფასებ სხვის ცხოვრებას ან სხვის ხასიატს,ჩაიცვი მისი ფეხსაცმელი,გაიარე მისი განვლილი გზა,განიცადე მისი ტკივილი,მისი ეჭვი,მისი სიცილი,წაიქეცი იქ სადაც ის წაქცეულა,წამოდექი ისე,როგორც ის ცამოდგა და მხოლოდ ამის შემდეგ ჩაყავი ცხვირი მის ცხოვრებაში.