Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 20 сен 2016
Фильтр
ყოველი დილა იწყება ასე:
თეთრი სახლი. სტილით რეტრო.
გამოდის ქალი – რეტროსპექტული,
და ფენს თოკებზე გათეთრებულ, მზესავით ზეწრებს
კიდევ პერანგებს,
კიდევ წინდებს;
მე კორექტული
დავრჩები და აღარ ვიტყვი, რომ სინატიფით ფენს
ყველა დეტალს,
ყველა ჩვევას,
ყველა სურვილს და
გაფენილი ლეღვის ფოთლები არის ამ ქალის დეტალური ავტოპორტრეტი.
და ქალის შემდეგ ამ სახლიდან გამოდის კაცი.
იმ ყველა ფოთლის მეპატრონე
თოკს რომ მიაბეს,
ქარი რომ უვლის.
მას სამსახურში ქალი ატანს –
კოცნას და ღიმილს, სისავსეს სულის
და მთელი გულით ელოდება იმ კაცის მოსვლას
შეღამებისას
და ყველა ღამე იწყება ასე:
...........................................................
მე კორექტული დავრჩები და დავიწყებ დილით.
თეთრი სახლი.
სტილით რეტრო.
გამოდის
თეთრი სახლი. სტილით რეტრო.
გამოდის ქალი – რეტროსპექტული,
და ფენს თოკებზე გათეთრებულ, მზესავით ზეწრებს
კიდევ პერანგებს,
კიდევ წინდებს;
მე კორექტული
დავრჩები და აღარ ვიტყვი, რომ სინატიფით ფენს
ყველა დეტალს,
ყველა ჩვევას,
ყველა სურვილს და
გაფენილი ლეღვის ფოთლები არის ამ ქალის დეტალური ავტოპორტრეტი.
და ქალის შემდეგ ამ სახლიდან გამოდის კაცი.
იმ ყველა ფოთლის მეპატრონე
თოკს რომ მიაბეს,
ქარი რომ უვლის.
მას სამსახურში ქალი ატანს –
კოცნას და ღიმილს, სისავსეს სულის
და მთელი გულით ელოდება იმ კაცის მოსვლას
შეღამებისას
და ყველა ღამე იწყება ასე:
...........................................................
მე კორექტული დავრჩები და დავიწყებ დილით.
თეთრი სახლი.
სტილით რეტრო.
გამოდის
ღამე მთებს ნისლის საბანს უქარგავს,
წვიმის წვეთები,ნაძვის ხეს რთავენ,
მთელი არსებით გრძნობ,რომ უყვარხარ,
ფეხქვეშ გაგებულ,მშობლიურ მთა-ველს...
გრძნობ,რომ ბოლთას სცემს სისხლი ძარღვებში
და გულისცემა მაჯიდან გესმის,
მხოლოდ ეს გშველის ნერვებდაგლეჯილს,
ეს მთები,ზოგს რომ ჭკუიდან შეშლის.
სხვა ფერი დაჰკრავს აქაურ მინდვრებს,
სულ სხვაა ფიქრი ამ არყის ძირას,
ვდგავარ მთის წვერზე ხელებს (ფრთებს)ვიქნევ,
ამ დროს ქალაქებს მკვდარივით სძინავთ,
მე სხვა ხსნა არ მაქვს,ვირჩევ მარტივად,
სხვაგან სიცოცხლეს,აქ სჯობს სიკვდილი,
ჩემი სამოთხის ალტერნატივა
აქ არის,სადაც ვგალობ ჩიტივით.
ღამე, მთებს ნისლის საბანს უქარგავს,
წვიმის წვეთები ნაძვის ხეს რთავენ,
მე არაფერზე აღარ ვწუხვარ და
აღარც უაზრო ფიქრები მკლავენ..
წვიმის წვეთები,ნაძვის ხეს რთავენ,
მთელი არსებით გრძნობ,რომ უყვარხარ,
ფეხქვეშ გაგებულ,მშობლიურ მთა-ველს...
გრძნობ,რომ ბოლთას სცემს სისხლი ძარღვებში
და გულისცემა მაჯიდან გესმის,
მხოლოდ ეს გშველის ნერვებდაგლეჯილს,
ეს მთები,ზოგს რომ ჭკუიდან შეშლის.
სხვა ფერი დაჰკრავს აქაურ მინდვრებს,
სულ სხვაა ფიქრი ამ არყის ძირას,
ვდგავარ მთის წვერზე ხელებს (ფრთებს)ვიქნევ,
ამ დროს ქალაქებს მკვდარივით სძინავთ,
მე სხვა ხსნა არ მაქვს,ვირჩევ მარტივად,
სხვაგან სიცოცხლეს,აქ სჯობს სიკვდილი,
ჩემი სამოთხის ალტერნატივა
აქ არის,სადაც ვგალობ ჩიტივით.
ღამე, მთებს ნისლის საბანს უქარგავს,
წვიმის წვეთები ნაძვის ხეს რთავენ,
მე არაფერზე აღარ ვწუხვარ და
აღარც უაზრო ფიქრები მკლავენ..
"უკან ურდოები მომყვებიან
და მიტოვებული მეფეები"
რეზო გეთიაშვილი
.
მორჩა მეგობარო, უკვე ყველაფერი მორჩა,
ესეც საქართველო, შენი სიკვდილი და სიცოცხლე
და ღვთის გულისათვის ნუღარ დამამადლი ორ ჩაფ
ღვინოს, დავთვრები და მინდა არაფერი ვიცოდე
ამ ჩვენს სამშობლოზე, მორჩა მეგობარო, ესეც
სრული აბსურდია, ფერი გადასულა დამღაზე,
გახსოვს, - გიკითხავდი ხშირად აფხაზეთზე ლექსებს,
მაგრამ რა აზრი აქვს ლექსში დაბრუნებულ აფხაზეთს? -
როცა თამაშია, როცა ტყუილია, როცა
ცხოვრობ ქვეყანაში სადაც მძიმე ბედი გარგუნეს,
გახსოვს, მუხლმოყრილი ხშირად ვკითხულობდით ლოცვებს,
დღეს კი ჩვევაა და მხოლოდ ინსტინქტია - ფსალმუნი.
ხედავ სტრიქონებსაც როგორ გაუვიდა ყავლი,
მუხტი, ამბიცია, სისხლი, სიკვდილისფრად შეფერილს,
ვეღარ მოაბრუნებ წარ
და მიტოვებული მეფეები"
რეზო გეთიაშვილი
.
მორჩა მეგობარო, უკვე ყველაფერი მორჩა,
ესეც საქართველო, შენი სიკვდილი და სიცოცხლე
და ღვთის გულისათვის ნუღარ დამამადლი ორ ჩაფ
ღვინოს, დავთვრები და მინდა არაფერი ვიცოდე
ამ ჩვენს სამშობლოზე, მორჩა მეგობარო, ესეც
სრული აბსურდია, ფერი გადასულა დამღაზე,
გახსოვს, - გიკითხავდი ხშირად აფხაზეთზე ლექსებს,
მაგრამ რა აზრი აქვს ლექსში დაბრუნებულ აფხაზეთს? -
როცა თამაშია, როცა ტყუილია, როცა
ცხოვრობ ქვეყანაში სადაც მძიმე ბედი გარგუნეს,
გახსოვს, მუხლმოყრილი ხშირად ვკითხულობდით ლოცვებს,
დღეს კი ჩვევაა და მხოლოდ ინსტინქტია - ფსალმუნი.
ხედავ სტრიქონებსაც როგორ გაუვიდა ყავლი,
მუხტი, ამბიცია, სისხლი, სიკვდილისფრად შეფერილს,
ვეღარ მოაბრუნებ წარ
ცხოვრებაში იმ ეტაპს მივაღწიე, როცა აღარ მინდა დრო ვკარგო იმაზე,რაც არ მომწონს და ტკივილს მაყენებს. ვეღარ ვუძლებ ცინიზმს,წრეგადასულ კრიტიკასა და რაიმე სახის ძალდატანებას.არავითარი სურვილი აღარ მაქვს, თავი მოვაწონო მათ ვისაც არ მოვწონვარ.მიყვარდეს ისინი,ვისაც არ ვუყვარვარ და ვუღიმოდე მათ, ვისაც ჩემთვის ღიმილი არ ემეტება . წუთიც აღარ მემეტება მათთვის ვინც მატყუებს და ცდილობს ასეთნაირად მმართოს. გადავწყვიტე ახლოს აღარ გავიკარო ყ ა ლ ბ ი ადამიანები,ფარისევლები,უსინდისოები და იაფფასიანი მლიქვნელები.ვერც სანახევრო ერუდიციას ვიტან და ვერც აკადემიურ კუდაბზიკობას; ჭორაობასაც ვეღარ ვეგუები ,მძულს კონფლიქტები და ურთიერთჯიბრი.მჯერა,რომ ქვეყნად მართლაც არსებობს პოლარული საწყისები - სიკეთე და ბოროტება - და
ხანდახან ისე ახლოს ვარ
კარის სახელურთან,
გამოღება, გასვლა
და გაჯახუნებაღა მრჩება
წასვლამდე.
მაგრამ ყოველთვის
როცა ეს წამი დგება,
ჩემი ხელი სახელურზე,
შენს ხელს ეხება.
ყოველთვის წინ ხარ
ერთი ნაბიჯით,
და ამიტომაც ხშირად
გიწევს უკან მოხედვა.
მე კი მოგყვები ნაბიჯ-ნაბიჯ,
ასე კვალდაკვალ...
ჩემი ხელები შენს მხრებს
ადევნებული თოლიებია.
გურამ გიორგაძე
კარის სახელურთან,
გამოღება, გასვლა
და გაჯახუნებაღა მრჩება
წასვლამდე.
მაგრამ ყოველთვის
როცა ეს წამი დგება,
ჩემი ხელი სახელურზე,
შენს ხელს ეხება.
ყოველთვის წინ ხარ
ერთი ნაბიჯით,
და ამიტომაც ხშირად
გიწევს უკან მოხედვა.
მე კი მოგყვები ნაბიჯ-ნაბიჯ,
ასე კვალდაკვალ...
ჩემი ხელები შენს მხრებს
ადევნებული თოლიებია.
გურამ გიორგაძე
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
1543
- lilu liluFranca
- onlain onlainТбилиси
- alika PirtaxiaМартвили
- Qristoo QristooАхалкалаки
- ნივთები გამოწერი ფარმასითბილისი