Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 16 июн 2020
Фильтр
რომ შემეძლოს ახლა მოვკვდებოდი… (ბევრჯერ დამიწუნეს წერა სიკვდილზე და, მაინც მეწერება) გულზე დავიწყობდი მინდვრის თაიგულებს, – ღიღილოების ან, მშვიდი ენძელების… მზერას გავატანდი წყაროს სამღარიანს, ღიმილს – მაისის ქარს, – ხეებს დაურიგოს. სადღაც ნიკორები მიწას ჩაბღავიან… დები იტირებენ ალბათ “ძამულიკოს”. მერე დაიწყება წლები დავიწყების, ცელით დაატყობენ მიწას ნაბილიკარს… ძვლები გათეთრდება, – დედის საფიცრები, მხრებში მოიხრება ძველი ბაზილიკაც. მეხი დააფეთებს სადღაც მიკიოტებს. (ნატვრით როდის იყო, გზები მოკლდებოდნენ!) მე ახლა მზისკენ უნდა მივდიოდე, ჩემი კლდე-ბილიკით უნდა მივდიოდე, ხევებს და ქარიშხლებს უნდა მივკიოდე, თუმცა… რომ შემეძლოს, ახლა… მოვკვდებოდი…
Поделился фотографией
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
120
- P N 115saqartvelo
- zvio xvamliLECHXUMI (ქუთაისი)
- uqmdeba sofiuqmdebaБатуми
- Meeee Meeeeთბილისი
- Юли БогдановаМакеевка
15
- Хорошее Настроение6007186 подписчиков
- პოეზია და ყოველივე ლამაზი ქართული21768 подписчиков
- მოიწვიე 30 მეგობარი და მოიგე ლეპტოპი496 подписчиков
- ლექსები და სტატუსები,ყველაფერი ქართულად111791 подписчик