რომ შემეძლოს ახლა მოვკვდებოდი… (ბევრჯერ დამიწუნეს წერა სიკვდილზე და, მაინც მეწერება) გულზე დავიწყობდი მინდვრის თაიგულებს, – ღიღილოების ან, მშვიდი ენძელების… მზერას გავატანდი წყაროს სამღარიანს, ღიმილს – მაისის ქარს, – ხეებს დაურიგოს. სადღაც ნიკორები მიწას ჩაბღავიან… დები იტირებენ ალბათ “ძამულიკოს”. მერე დაიწყება წლები დავიწყების, ცელით დაატყობენ მიწას ნაბილიკარს… ძვლები გათეთრდება, – დედის საფიცრები, მხრებში მოიხრება ძველი ბაზილიკაც. მეხი დააფეთებს სადღაც მიკიოტებს. (ნატვრით როდის იყო, გზები მოკლდებოდნენ!) მე ახლა მზისკენ უნდა მივდიოდე, ჩემი კლდე-ბილიკით უნდა მივდიოდე, ხევებს და ქარიშხლებს უნდა მივკიოდე, თუმცა… რომ შემეძლოს, ახლა… მოვკვდებოდი…