სიყვარული ეკითხება მეგობრობას: - რატომ ხარ სამყაროში საჭირო შენ როცა ვარსებობ მე? მეგობრობა პასუხობს: - რომ დავტოვო ღიმილი იქ, სადაც შენ ტოვებ ცრემლს...
მე ცხოვრებაში უკვე ბევრჯერ დავფიქრებულვარ, გამჭირვებია მაგრამ ჯერ არ ავტირებულვარ, თუ მყვარებია და დამიკარგავს არ მინანია, მაგრამ უშენოდ ერთი წამიც არ მიხარია
ცხოვრება მწარეა...და ტკივილიანი... ძნელია დაშორდე იმას ვინც,მთელი გულით არსებით გიყვარს, როცა ცრემლები წააგავს წვიმას,ტირიხარ და ამბობ მე მაინც მიყვარს... გზა კი უსასრულოდ გრძელდება.... მიდის და მიდის...