როცა ხატებთან სანთელი იწვის,
ღმერთმა სურვილი უთქმელად იცის,
ლოცვა-კავშირი ზეცის და მიწის,
უფლის წინაშე თავს მდაბლად იხრის.
რამდენი თხოვნა მიწიდან ზეცად ტვირთად ატარა,
დამძიმდა,ღმერთის სავედრებელი თვითონ პატარა,
მაგრამ ზეცაში წმინდანებს აქვთ მსგავსი პატივი,
და მისი ტვირთი არ იქნება უფრო მარტივი.
სადღაც შორს,ქვემოთ გულმხურვალეს ისმის ვედრება,
სანთლის ღვენთები და ცრემლები ლოცვას ერთვება,
ერთ სანთელში ტევს ყველა ნატვრას,ყველა ოცნებას,
რწმენით აღსავსე ელოდება წმინდანთა ნებას.
ლოცვა კვლავ წარსდგა ღვთის წინაშე და კვლავაც მდაბლად,
რადგან იცოდა,რომ უფალი დგას ბევრად მაღლა,,,
მამაო ჩვენო,რომელი ხარ ცათა შინა,
და მე შენს პირმშოს აქვე ზეცაში დამიდევს ბინა,
მადლობას გიხდის მიწაზე ხალხი,უბოძე პური,
და გევ