Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 3 авг 2020
Фильтр
წიგნის საკინძე
სათქმელად როგორ ადვილი არის,
განვლილ დღეებზე ხმამაღლა ფიქრი,
მაგრამ ვინ იცის დრომ რად ჩააგდო,
გული რომელიც დღითიდღე იწვის.
სათქმელად მხოლოდ სიტყვები მყოფნის,
და დასაწერად კალამი ერთი,
ამდენ დღეებზე უშენოდ ფიქრმა,
სულ დაიკავა ფურცლები წლების.
ვხედავ იშლება წიგნის საკინძე,
თუმც არასოდეს არ მითქვამს შენთვის,
რომ წიგნში მუდამ შენს სახელს ვწერდი,
უბრალოდ მერე ლექსებად ვფენდი.
თურმე რამდენმა დრომ განვლო უკვე ,
რამდენ მზის ჩასვლამ,ამოსვლამ ბედის,
მაგრამ მე ვხედავ ყდის მუღმა სურვილს,
სურვილს სიცოცხლის რომელიც დღეს ჭირს.
ოდესმე ყველა დაიფანტება ,
ყველა მოძებნის თავ-თავის სავალს,
მე კი კვლავ დავწერ ფურცლებზე სახელს,
და წაიკითხავ ოდესმე თავად.
ეკატერინე კეღოშვილი
სათქმელად როგორ ადვილი არის,
განვლილ დღეებზე ხმამაღლა ფიქრი,
მაგრამ ვინ იცის დრომ რად ჩააგდო,
გული რომელიც დღითიდღე იწვის.
სათქმელად მხოლოდ სიტყვები მყოფნის,
და დასაწერად კალამი ერთი,
ამდენ დღეებზე უშენოდ ფიქრმა,
სულ დაიკავა ფურცლები წლების.
ვხედავ იშლება წიგნის საკინძე,
თუმც არასოდეს არ მითქვამს შენთვის,
რომ წიგნში მუდამ შენს სახელს ვწერდი,
უბრალოდ მერე ლექსებად ვფენდი.
თურმე რამდენმა დრომ განვლო უკვე ,
რამდენ მზის ჩასვლამ,ამოსვლამ ბედის,
მაგრამ მე ვხედავ ყდის მუღმა სურვილს,
სურვილს სიცოცხლის რომელიც დღეს ჭირს.
ოდესმე ყველა დაიფანტება ,
ყველა მოძებნის თავ-თავის სავალს,
მე კი კვლავ დავწერ ფურცლებზე სახელს,
და წაიკითხავ ოდესმე თავად.
ეკატერინე კეღოშვილი
ვნებების მარში
მე შემიყვარდი ვფიქრობ თვალებით,
რადგან ისინი უძირო ცას ჰგავს,
მიყვარს დაკარგვა ფერთა ხავერდში,
იმ ცაზე სადაც ოცნებებს ვხატავ.
შენი ტუჩები მაბნევს და მკარგავს,
და თავს ვპოულობ სადღაც შენს ახლოს,
დავეწაფები ღვინოს შენს ნაცვლად,
რომ აუხსნელი ოცნება ვანდო.
შენი ხელები სითბოდ მეღვრება,
ზამთრის ყინვაში სულს რომ გამითბობს,
და გათოშილი დავეძებ ლანდებს,
და შენს სიყვარულს მივანდობ წამებს.
მიყვარს ოცნება ,სიგიჟეც შენი,
ხელების,თმების სურნელი ქარში,
და ახდენილი ოცნების მიღმა,
დაუვიწყარი ვნებების მარში.
ეკატერინე კეღოშვილი
მე შემიყვარდი ვფიქრობ თვალებით,
რადგან ისინი უძირო ცას ჰგავს,
მიყვარს დაკარგვა ფერთა ხავერდში,
იმ ცაზე სადაც ოცნებებს ვხატავ.
შენი ტუჩები მაბნევს და მკარგავს,
და თავს ვპოულობ სადღაც შენს ახლოს,
დავეწაფები ღვინოს შენს ნაცვლად,
რომ აუხსნელი ოცნება ვანდო.
შენი ხელები სითბოდ მეღვრება,
ზამთრის ყინვაში სულს რომ გამითბობს,
და გათოშილი დავეძებ ლანდებს,
და შენს სიყვარულს მივანდობ წამებს.
მიყვარს ოცნება ,სიგიჟეც შენი,
ხელების,თმების სურნელი ქარში,
და ახდენილი ოცნების მიღმა,
დაუვიწყარი ვნებების მარში.
ეკატერინე კეღოშვილი
მოგონებები კედლებს სცდებიან...
რა მეთქმის შენთან ,უკვე დამშორდი,
უკვე წლებია არ მინახიხარ,
სადღაც ოთახის მთლად ბნელ კუთხეში,
ჩვენი გრძნობების ძველი სახლია.
არასდროს ისე არ წავალ სადმე,
რომ არ გავხედო სულ ერთი წამით,
მიყვარს ის მტვერი რომელიც ადევს,
მისი სურნელი მსურს ჩემსას აჰყვეს.
წუთი არ წავა არ გამახსენდეს,
არ ააჩქაროს გულის ძახილი,
მიკვირს რამდენი გაძლო ამ ქვეყნად,
ამდენ ტკივილში ორივ კვლავ გელით.
რა მეთქმის შენთან ,თუმც დამავიწყდა,
რომ ეს სათქმელი უკვე წლებია,
და იმ კუთხეში ჩვენი სახლისა,
მოგონებები კედლებს სცდებიან.
ეკატერინე კეღოშვილი
რა მეთქმის შენთან ,უკვე დამშორდი,
უკვე წლებია არ მინახიხარ,
სადღაც ოთახის მთლად ბნელ კუთხეში,
ჩვენი გრძნობების ძველი სახლია.
არასდროს ისე არ წავალ სადმე,
რომ არ გავხედო სულ ერთი წამით,
მიყვარს ის მტვერი რომელიც ადევს,
მისი სურნელი მსურს ჩემსას აჰყვეს.
წუთი არ წავა არ გამახსენდეს,
არ ააჩქაროს გულის ძახილი,
მიკვირს რამდენი გაძლო ამ ქვეყნად,
ამდენ ტკივილში ორივ კვლავ გელით.
რა მეთქმის შენთან ,თუმც დამავიწყდა,
რომ ეს სათქმელი უკვე წლებია,
და იმ კუთხეში ჩვენი სახლისა,
მოგონებები კედლებს სცდებიან.
ეკატერინე კეღოშვილი
იქ შორს...
როდემდე ავყვე მოგონებებს,
ცამდე რომ მივყავარ შორს,
მერე დაბრუნება მტკივნეულად,
გულზე დამაწერა დრომ.
ვიცი ყველაფერი ხომ ბედია,
ისიც ,შენზე ფიქრს რომ ვგმობ,
თუმცა ყველა ტკივილს რომ გავუძლო,
დროც ვერ შემაჩერებს ვგრძნობ.
დღესაც გამიტაცა შენზე ფიქრმა,
იქ,შორს,წამიყვანა დრომ,
კვლავაც შევიგრძენი შენი სუნი,
ეს სასწაულია ...შორს...
ვიცი დაბრუნება რომ დამტანჯავს,
გულში ნამსხვრევებსაც ვგრძნობ,
თუ ეს ერთადერთი შანსი არის,
დღეს მე ამ სიცოცხლეს ვთმობ.
ეკატერინე კეღოშვილი
როდემდე ავყვე მოგონებებს,
ცამდე რომ მივყავარ შორს,
მერე დაბრუნება მტკივნეულად,
გულზე დამაწერა დრომ.
ვიცი ყველაფერი ხომ ბედია,
ისიც ,შენზე ფიქრს რომ ვგმობ,
თუმცა ყველა ტკივილს რომ გავუძლო,
დროც ვერ შემაჩერებს ვგრძნობ.
დღესაც გამიტაცა შენზე ფიქრმა,
იქ,შორს,წამიყვანა დრომ,
კვლავაც შევიგრძენი შენი სუნი,
ეს სასწაულია ...შორს...
ვიცი დაბრუნება რომ დამტანჯავს,
გულში ნამსხვრევებსაც ვგრძნობ,
თუ ეს ერთადერთი შანსი არის,
დღეს მე ამ სიცოცხლეს ვთმობ.
ეკატერინე კეღოშვილი
ეს დასასრული რომ იყოს ღმერთო...
დღეს ყველაფერი უნდა ვთქვა ღმერთო,
ეს დასასრულიც რომ იყოს ჩემი,
ამდენ სიყალბეს-მტკივა და ვიტან,
ამდენ თვალებში დაგროვილს ცრემლით.
უკვე რამდენჯერ ფიქრებს მივეცე ,
უკვე რამდენი გულში ჩავიკლა,
დღეს ყველაფერი ნათელად იქცა,
ეს ყველაფერი ,ღმერთო,შენ გწირავ.
წმინდაა გრძნობა რაც დამრჩა შენი,
რაც მაძლევს ძალას გავუძლო ამ დროს,
თუ ისიც ყალბი უნდა შეიქმნას,
დაუფიქრებლად სიცოცხლეს დავთმობ.
ვიცი არც მე ვარ წმინდა და კარგი,
ხანდახან არც მე ვწუწუნებ ბედზე,
დღეს ღმერთო უკვე ძალა მაქვს კარგის,
დღეს რწმენა შენი ძლიერად გამხდის.
თუ დღე არსებობს ნათელი ბედის,
რა საჭიროა სიბნელე ღამის,
თუ ეს სიკეთე ახარებს ყველას,
მაშ სიბოროტეს რაღატომ სჩადის.
ვიცით და მაინც მზადა ვართ ყველა,
ყველ
დღეს ყველაფერი უნდა ვთქვა ღმერთო,
ეს დასასრულიც რომ იყოს ჩემი,
ამდენ სიყალბეს-მტკივა და ვიტან,
ამდენ თვალებში დაგროვილს ცრემლით.
უკვე რამდენჯერ ფიქრებს მივეცე ,
უკვე რამდენი გულში ჩავიკლა,
დღეს ყველაფერი ნათელად იქცა,
ეს ყველაფერი ,ღმერთო,შენ გწირავ.
წმინდაა გრძნობა რაც დამრჩა შენი,
რაც მაძლევს ძალას გავუძლო ამ დროს,
თუ ისიც ყალბი უნდა შეიქმნას,
დაუფიქრებლად სიცოცხლეს დავთმობ.
ვიცი არც მე ვარ წმინდა და კარგი,
ხანდახან არც მე ვწუწუნებ ბედზე,
დღეს ღმერთო უკვე ძალა მაქვს კარგის,
დღეს რწმენა შენი ძლიერად გამხდის.
თუ დღე არსებობს ნათელი ბედის,
რა საჭიროა სიბნელე ღამის,
თუ ეს სიკეთე ახარებს ყველას,
მაშ სიბოროტეს რაღატომ სჩადის.
ვიცით და მაინც მზადა ვართ ყველა,
ყველ
კიდევ რამდენს შევძლებ ღმერთო
უკვე მერამდენე ღამე მიდის,
უკვე მერამდენედ ვტირი,
გუშინ რაღაც მაინც მახარებდა,
ახლა სულ მარტო ვარ ვიცდი.
ნელა გაიფანტა ოცნებები,
ნელა ჩამომშორდა ყველა,
სადღაც მოგონებებს გადავურჩი,
სადღაც მოლოდინი ღელავს.
უკვე მერამდენე ნაწილს ვკარგავ,
უკვე მერამდენედ ვტირი,
სახლში დარჩენილი მარტოობა,
ჩემთან ერთად ებრძვის ტკივილს.
კიდევ რამდენს გავძლებ მარტოსული,
კიდევ რამდენს შევძლებ ღმერთო,
გული დაფლეთილი ნაწილებად,
როდის გამთელდება ღმერთო.
აღარც ცრემლი დამრჩა სატირალი,
აღარც ფიცი შემრჩა რწმენის,
ამდენ განშორებას რომ გავუძლო,
ძალა არ მეყოფა ,გესმის?
ეკატერინე კეღოშვილი
უკვე მერამდენე ღამე მიდის,
უკვე მერამდენედ ვტირი,
გუშინ რაღაც მაინც მახარებდა,
ახლა სულ მარტო ვარ ვიცდი.
ნელა გაიფანტა ოცნებები,
ნელა ჩამომშორდა ყველა,
სადღაც მოგონებებს გადავურჩი,
სადღაც მოლოდინი ღელავს.
უკვე მერამდენე ნაწილს ვკარგავ,
უკვე მერამდენედ ვტირი,
სახლში დარჩენილი მარტოობა,
ჩემთან ერთად ებრძვის ტკივილს.
კიდევ რამდენს გავძლებ მარტოსული,
კიდევ რამდენს შევძლებ ღმერთო,
გული დაფლეთილი ნაწილებად,
როდის გამთელდება ღმერთო.
აღარც ცრემლი დამრჩა სატირალი,
აღარც ფიცი შემრჩა რწმენის,
ამდენ განშორებას რომ გავუძლო,
ძალა არ მეყოფა ,გესმის?
ეკატერინე კეღოშვილი
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
156
- toma baliashviliaxalcixe
- S MТашкент
- vano filishvilirustavi-xizababra
- gvara gvaraთბილისი
- sofi yruashviliogondaca raaaaaaaaaaaaaa