ვიგონებ განვლილ დღეებს. ისეთი შეგრძნება მაქვს (ისევ!) თითქოს დიდხანს, ძალიან დიდხანს მივაბიჯებდი უდაბნოში, და საშინლად მწყუროდა ადამიანებთან შეხვედრა. ცივილიზებული სამყარო დარჩა შორს და ყველაფერი, რაც ამ გავარვარებული უდაბნოს მოხაზულობამ დაიტია, სიცოცხლის მიღმიესული და უმნიშვნელო იყო. ამ უდაბნოში გაუფასურდა მცნება დროის შეგრძნებისა. დრო თითქოს გაჩერდა და მზეზე დასკუპებული, ქამელეონების ენათა ტლაშუნით თუ მიხვდებოდი სიცოცხლის ნიშანს. ეს ტკივილამდე მისული სულიერი სიცარიელე საბედნიეროდ რამდენიმე წუთს გრძელდება. ვიცი, ეს კრიზია, რომლის შემდეგ ერთბაშად დგება შვება. რჩება ნაჭდევი - ტკივილისა და აქამდე დაფარული შიშის ნაყოფი. ვიცი, - შეიძლება ადამიანმა გადაიტანო ყველაზე უსაშინლესი ტკივილი, მაგრამ ერთ