Хасрат
Хавои хона гамгин аст, садое чуз сукутам нест,
Набуданат хиссе талхие, ки дар ин лахзахом чорист.
Чаро ин киссаи ширин, чудои шуд саранчомаш,
Чаро кобуси танхои, нишаст дар сари рохаш.
Агар аз хасрати ишкат, гирех афтода дар корам,
Бидон, манош факат ин, ки хануз хеле дустат дорам.
Асирам дар гами ишкат, саросар тираву торам,
Ин аст ишку эхсосам, мидуни ки дустат дорам.
Як рузе дил ба ман доди, холо мегуи он фиреб буд,
Касе гар чизеро бахшид, онро пас намегирад.
Манам ошики табдорат, як умре дустат дорам,
Дилам назди дилат гир, ки ба ин дард гирифторам.
Мекушад ин дарди танхои, шояд аз хад сазоворам,
Намегуям бегунох будам, вале хануз гирифторам.
Шикастам аз гами дурит,