თითქოს არაფერი დაკარგულა – არც მზე... არც დღეები, არც წლები... მოხვალ, ჩამჩურჩულებ: "გაზაფხულდა" და სულ ჩემთან ერთად დარჩები, მერე ამ უცნაურ ნათებერვლებს წირვას გამოუყვანს ქარები, ცისკარს მახარობლობს მნათე ბერებს ტაძრის გულისცემით – ზარებით; მერე დავბრუნდები უსათუოდ შენთან... უკვდავებას გამიყოფ (სახლებს, დაცლილებს და უსართულოს კედლებს გაუმაგრებს მამიკო...), თითქოს არაფერი დაკარგულა – არც დღე, არც საათი, არც წამი... მოხვალ, ჩამჩურჩულებ: "გაზაფხულდა..." და მზით გახარებას მასწავლი... (თამარ ნინიძე)