შენ ცაში ხარ, ვით საყდარი,
ღვთის უბეში ნანაობ,
აბა, მართლაც სხვა სად არის
მხარე შენისთანაო.
რიონივით ჩავუყვები
ბილიკებს და ახოებს,
ზაფხულობით გაცოცხლებულ
კოხტა სამოსახლოებს.
არ შეშინდე, ჭირი უნდა დაითმინო,
მაჭარივით კვლავაც ამოქუხდები,
რაჭავ, ჩემო ტკივილო და თვალის ჩინო,
შენ სრულიად საქართველოს უხდები.
აყვავდება მიწა ისევ,
ნასეტყვი, ნახანძრალი,
მოიღერებს ლამაზ კისერს
ნიკორწმინდის ტაძარი.
მწვანე ფერი მოედება
ხან მდელოს და ხან ჭალას…
და ქვედრულას, მოდიდებულს,
შევსვამ როგორც ხვანჭკარას.
არ შეშინდე ჭირი უნდა დაითმინო,
მაჭარივით კვლავაც ამოქუხდები.
რაჭავ, ჩემო ტკივილო და თვალის ჩინო,
შენ სრულიად საქართველოს უხდები