მეტრო!
როგორ მიფრინავს დრო, ფიქრებიც მიდიან,არ წყდება მუზები, ტექსტი კი მიფრინავს,არა ააქვს სასრული ამ გრძნობას,სიყვარულია დოზაც დიდი აქვს,დიდი აქვს არე, ფათოც და მწარეცმოქცეულიყო ჩემს ორბიტაზეც,მინდოდა გამეყო, გულიდან გამეგდომისი პასუხი ფიქრებს წაეღო,
ამ მონატრებამ მუზებიც გამიქრო,
გამიქრო გრძნობა თურმე ეული,
მისთვის ყოფილა სხვა, სხვა ვინმე რჩეული,
ნუთუ ესაა ღმერთო, ცხოვრება
ნუთუ ამაშია ცხოვრების არსი,
ნუთუ ამაზეა, რომ ამბობს ყველა?
მაგრამ ყველა ხომ, მე არ ვარ,
ეს მე ვარ შენი მორჩილი, შენი შვილი ვარ ნუთუ ცოდვილი?
მაგრამ იცოდე ეს ჩემი ბრალია,
ამის მიზეზი შენ კი არადა ეგ უნამოსო ქალია.
არ მინდა ამას სხვებს ვაბრალებდე,
ამით ვიშუშო ნაიარევი, ეს ყველაფერი ჩემი ბრალია,
ჩემი ბედია ასე