სიკეთის მარცვალი
იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა.
იყო ერთი სამეფო, რომელიც სხვა სამეფოებისგან მხოლოდ იმით განსხვავდებოდა, რომ ადამიანებმა სიკეთის კეთება დაივიწყეს, ერთმანეთს მტრობდნენ; მეგობრობა, სიყვარული, პატიება, ხელის გაწოდება და სხვა კარგი რამ, მათთვის აღარ არსებობდა. ამ ყველაფრისგან არც არავინ იყო ბედნიერი, ბუნებაც კი მოწყენილი იდგა და ელოდა უკეთეს მომავალს.
მხოლოდ ერთი ქალიშვილი, რომელიც სოფლის განაპირა პატარა ქოხში თავის მოხუც მშობლებთან ერთად რომ ცხოვრობდა, ყოველი დღე ისე არ გაუთენდებოდა და არ დაუღამდებოდა, უფლისთვის არ ეთხოვა, რომ შეცვლილიყო მათი ცხოვრება.
ერთხელაც ამ ლოცვაში იყო, რომ მას ციდან ხმა შემოესმა: „დაიწყე შენ და დაგეხმარები“.
პირველი გოგონას რაც თავში მოუ