დალიეთ ლოთებო არაყი, დალიეთ არაყი ანწლისა,
ძველია, თივაში ნადგამი, ძველია არ არის ამ წლისა
გადავკარ მეორე, მესამე, თვალებმა დალალეს ცეცხლები,
იქ ვინმე კარგ კაცად მეჩვენა და ყანწში ჩავთალეთ ვერცხლები.
მას შემდეგ რამდენჯერ დავთვერი, რამდენჯერ ბარბაცით ვიარე,
რამდენჯერ ქალასთან ვწოლილარ, მაინც ვერ ვუშველე იარებს,
არც არა ქალია, არც არა, არც არა სიმთვრალე, სილოთე,
ძმობილო, ცხოვრება გრძელია, ნეტავი სადამდე ვილოთებთ?
ახლა მე ჭაღარამ დამძალა, მე ჩემს გულს ვეღარ ვცნობ ცეცხლიანს
ჩავყლაპე სიბერის სამსალა, სიცოცხლეც სულ ორი ვერცხლია
ლოთებმა არაყზე გამცვალეს, ფულებზე გამცვალა ჭკვიანმა,
წარსულზე ფიქრები მაწვალებს, ცხოვრებამ გამყიდა ტიალმა.
არ გინდათ ახლებო არაყი, არ გინდათ სილოთე, სიმთვრალე,
დალიეთ მ