დიდხანს ვფიქრობდი შენს საჩუქარზე ვიფიქრე, გაჩუქებ მშვენიერ ვარდებს მაგრამ რათ გინდა მალე დაჭკნება და სიხარული ვარდის, გაქრება და თან დროც გარბის
მაშინ გაჩუქებ დიდ სუვენირს ლამაზად მორთულს მაგრამ რათ გინდა დრო მოერევა და ვერც დავარქმევ საჩუქარს მოდურს ავიღებ კალამს დავიწყებ წერას ერთადერთია ეს რასაც ვბედავ
დედი მიყვარხარ ასე ნაზი და ასე თბილი ასეთი კარგი, ასეთი ლაღი ასეთი ტურფა და სანატრელი მიყვარხარ ისე როგორც შემწევს მე ამის ძალა განა რად მიღირს ვინმე შენს გარდა სიტყვებიც არ მყოფნის ვერ ავღწერ დედას რადგან შენს ხმაზე მეწყება სევდა თითო ბრაზისთვის თითო ცრემლისთვის მე ბოდიშს გიხდი
მე ამას ვნანობ, მაგრამ რა ვუყო რა ვქნა ჩემს თავს რამდენჯერ დავგმობ ვერცერთი სიტყვა დედას ვე