✔ბებიაჩემი ჭკვიანი ქალი იყო.ზეპირად იცოდა საუფლო დღესასწაულები,მათი მნიშვნელობა.არავის გვაძლევდა მათი დარღვევის უფლებას...
ბებიას მიაჩნდა რომ ასეთ დღეებში არ შეიძლებოდა,კერვა,თმის შეჭრა,მიწის დამუშავება...რადგან ეს იყო უფლის დღე და პატივი უნდა მიგვეგო მისთვის.მახსოვს როგორ გვიყვებოდა მე და ჩემს და ძმას ყოველ ხარება დღეს, ხარების დღესასწაულის "სასწაულზე"...
თურმე ამ დღეს ერთ მეგრელ ქალბატონს,რომელიც ყოფილა გვარად ხარებავა არ გაუთვალისწინებია მეზობლის რჩევა და კერვა დაუწყია სიმღერით "სი ხარება,მა ხარება,
სქან მუნულას გახარება"-ო..ეს თქვა თუ არა,მაშინვე ქვად გადაიქცაო.ყოველი წლის ხარების დღეს,ეს ქვა ირწევა თურმე და ცრემლი ჩამოსდის...
არვიცი ეს სინამდვილეა თუ ლეგენდა,მაგრამ ის კი ვიცი,რომ უფლის