მე თუ რას ვფიქრობ, ეს ვის ანაღვლებს?! მე თუ რა მტკივა ეს ვის უგძვნია, მე რომ სამშობლოს ნელნელა ვკარგავ, ამის ტკივილი ვის შეუგძვნია?! მე რასაც ვფიქრობ ვის ვუზიარო? როცა მხედველის დაბრმავებულა, თვალებს გისწორებს და მაინც მისთვის, მის გონებაში დაღამებულა, მე აღარ ვფიქრობ, მე ვაღარ ვფიქრობ. მე აღარ მინდა სულში ტკივილი, მე ის მაწუხებს მე ის მაწამებს, არავის ესმის ხალხის ჩივილი. მე იმას ვფიქრობ და სულს ის მიჭამს,, ფიქრი რომელიც ფიქრს დაჰყულია, და ჩვენინი ქვეყნის, ხელის შეთბობით, ბევრი სატანის გზას გაჰყოლია. მე იმას ვფიქრობ, რასაც რომ სხვები, მე იმას ვფიქრობ როგორ გვაქრობენ, წაქცეულს თავზე უნთებენ ხანძარს, თვითონ თბებიან და არ აქრობენ. მე ვეღარ ვფიქრობ, ვეღარც შენ ფიქრობ, ამოგვიშელეს ფიქრის აზრები,