ავღანეთში დაღუპული კიდევ ერთი ღიმილის ბიჭის,ვასილ ყურჯანიშვილის ხსოვნას.
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ომი ხომ ომია, ქრისტესაც ესვრიან ასჯერ,
არ აქვს კანონები, არ იცის პატარა,დიდი,
სხვის ომში რად ვგზავნით,საკუთარ ლომგულა ბიჭებს?
როდესაც სამშობლოს სისხლს წოვს მეზობელი ფლიდი.
შეჩერდი სიკვდილო, არ გეყო ქართველთა სისხლი?
ხომ იცი,ლაჩრობას გმირული სიკვდილი გვიჯობს,
შენ ხომ სულ ნორჩი ხარ,მხოლოდ ოცდაერთი წლისა,
ვასილ,ჩვენო გმირო,ჩვენო პირტიტველა ბიჭო.
არ მოკვდე,ვაჟკაცო,დედა ცრემლით ითვლის დღეებს,
როდის დაბრუნდები,როდის შემოაღებ კარებს,
აქ არა სიკვდილო, აქ არ გაუჩერო გული,
ეს მიწა უცხოა და ვერ დაუხუჭავს თვალებს.
აკვნესდა ტკივილით გულით ნატარე