ჩემი დედიკო ერთადერთია ვინც ყურს მიგდებს ტყუილის თქმის დროს,ხმით ხვდება რომ ვიტყუები და არაფერს იმჩნევს მხოლოდ იმიტომ,რომ მე თავი დამშვიდებულად ვიგრძნო.ჩემი ყოველი ყალბი ღიმილის მიღმა ხვდება,რამხელა ტკივილი იმალება.მხოლოდ მას შეუძლია აიტანოს ჩემი უაზრო ბუზღუნი და შემისრულოს ყველა მოთხოვნა,მხოლოდ იმიტომ რო მე არ გავებუტო.გაიხადოს ყინვის დროს და მე ჩამაცვას,რომ არ გავუცივდე,მომცეს რჩევა ისეთ დროს, როცა იცის მაინც ჩემს ნათქვამს გავაკეტებ,და მაპატიოს ყველა შეცდომა, რაც მისი რჩევის მიუხედავად მაინც დავუშვი..მიყვარხარ დეე..ერთადერთი ხარ ვის გვერძე დგომასაც ვგრძნობ და არ მეშინია რომ საჭირო დროს არ მიმატოვებს,მაპატიე დე რომ ასეთი დაუნახავი შვილი ვარ ,მიიყვარხარ დეე მაპატიე რომ ამას ასე იშვიათად გეუბ