მოდით მიწოდეთ სამწყაროში სიცოცხლოს მონა მე ტყვედ ჩავბარდი უკვდავებას და მიხარია გთხოვთ მოიტანოთ ჩემს საფლავზედ ვარდების კონა და მითხარით , რომ ყველაფერი ეს სიზმარია .მოდით დალიეთ თითო ჭიქა ვნების ფიალა და დამაქციეთ აკლდამაზე თვით სისხლი უფლის დალოცეთ ყველა ვისაც წვავდა გრძნობის იარა და გამახარეთ ნამცეცები გრძნობათა სუფრის. მესაფლავიდან ამოვხეთქავ იმ სათუთ გრძნობას დავიბადები ალბათ მარტში საშინელ თავსხმად ვერ მოისვენებს ჩემი გული უთქვენოდ ვერსად და დავბრუნდები სამყაროში წვეთების ასხმად. ;(
საფლავს დამიფარავს მე მწვანე ბალახი, ხან რომ გაწვიმდება მას შეცვლის ტალახი .. ხან კი მზეც ამოვა მაგრამ რას გავიგებ, საფლავში დიდ დარდებს და სევდას წავიღებ, რამხელა დრო გადის ამხელა ლოდინში, ვისაც დავაკლდები სულ ყველას ბოდიში ... ;( ;( ;( ;(
მიდიხარ?.... წადი!... გზა დიდია... არც მოსვლა მიგრძვნია და წასვლაც მკიდია.... რომ წახვალ დაფიქრდი რატომ არ ვტირივარ?... ვერ მიხვდი?.... მეგეტყვი:.... ფეხებზე მკიდიხარ!
დედის წუხილი გულის ტკივილია, დედა საუნჯეა შეუცვლელი, ერთადერთია ვისაც უანგაროდ ისეთი უყვარხარ როგორიც ხარ, ისეთს მიგიღებს როგორსაც ცხოვრება გაგხდის, ეყვარები და არაფერს მოგთხოვს სანაცვლოდ, გულს ატკენ და ცრემლნარევი მაინც გაგიღიმებს..