Бир камзулим бор эди, Кийса, одам уялар. Чунки олмадек жойин, Еб қўйишган куялар. Қишда уни эхсон деб, Бердим мухтож қўшнимга. Ўша куни шу камзул, Кириб қолди тушимга. Ўтганмишман оламдан, Чоршанбанинг тонгида. Турганмишман дўзахнинг, Шундоққина ёнида. Эмишман шир ялонғоч, На молим бор ва на пул. Кўзларимда дахшату Қўлимда йиртиқ камзул. Ох, у олов, у азоб! Қоврилармиш одамлар. Қайта-қайта ёнишиб, Соврилармиш одамлар. Ўт менгаям урармиш, Ёқай деб юз, кўзимни. Шу тешик камзул билан, Тўсармишман ўзимни. Фақат, йиртиқ жойидан, Хар гал жоним куйганда, Дер эмишман: “Қанийди, Камзул бутун бўлганда”. Эссизгина тириклик, Қурсин кийиб, еганим. Шуми ёруғ дунёдан, Ўзимга обкелганим ?! Ох, қўшним-а, шун