აღარ მყოფნის უკვე ქანცი,|ვემზადები დილისთვის.|თბილისში ვარ და მე მაინც|მენატრება თბილისი!| გადაღლილი სულისათვის |ვერ ვიპოვე წამალი,| მომენატრა ერთი ღამით უნახავი ქალაქი| მინდა ღამე მალე მორჩეს_| მიხმობს მამადავითი|, მიხმობს ჩემი რუსთაველი ეკლესიის ზარივით.|--ვიოლინო ჩუმად სტირის,|ღამის არა რსცხვენია-|სევდიანი ეს მუსიკა ჩემი ახლობელია.| მოდის დიდი ნაბიჯებით| ფიქრთა გრძელი კოლონა,|მომენატრა მეტიჩარა თბილისელი გოგონა.| დავიღლე, დავიღალე-| მოლოდინი ძნელია,| რომ ქუჩები სასეირნოდ განთიადზე მელიან...| აღარ მყოფნის უკვე ქანცი,| ვემზადები დილისთვის.|თბილისში ვარ და მე მაინც| მენატრება თბილისი