Կարոտը նորից դուռս է թակում, Հոգուս դուռն,որ ուզում եմ արդեն Փակել նրա դեմ եվ չհյուրընկալել, Բայց նա չի հարցնում, ՈՒզում եմ արդյոք իրեն ընդունել, Անկոչ հյուրի պես նա գալիս է միշտ, Առանց թակելու նա ներս է մտնում Եվ հոգուս մեջ նա իր տեղն է գտնում, Բազմում է նա,սեգ ու հպարտ ՈՒ հոգուս անդորրը նորից փոթորկում:
ՈՒժեղ է նա` ով..տառապել է...,բայց չի չարացել...,ով հոգու խորքում խենթ հառաչել է...,սակայն ժպիտով ցավը ծածկել է...,ով հոգնել է ամեն ինչից...,բայց ԱՊՐԵԼ ՈՒ ՊԱՅՔԱՐԵԼ է..
