განმარტოვებით ხალხისაგან ერთი ხის ძირში
ზის ბერიკაცი და გაჰყურებს შორეთს დუმილით,
მთელი ცხოვრება გაიელვებს მოხუცის თვალწინ
და გულიც ლამის მიელიოს ტანჯვა-წუხილით.
რა არ უნახავს,რა არ ერგო ამ ცხოვრებაში,
ყველა ტკბილ-მწარე მოგონება ერთად აშლია,
მაინც რა ნათლად აღბეჭდილა მის გონებაში
ყველა წვრილმანი რითაც კაცმა დღენი გალია.
ზის მოხუცი და ნათლად ხედავს წარსულის კადრებს,
მრავალ შეცდომებს მოიძიებს მათი ნახვისას,
თურმე რამდენი დააშავა, გონება ამხელს
და რომ შეეძლოს ,ალბათ მრავალს სულმთლად წაშლიდა,
მაგრამ ეს ახლა ,როცა გული სულ აღარ ერჩის,
როცა მოხუცდა, უსუსური შეიქმნა მართლაც.
ზის,გატეხილი წლებისაგან და სიკვდილს ელის,
სწორედ ამიტომ მოგონებებს ნაღველიც ახლავს.
ჰე,ბერკაცო,რას ემდური,რად ჰყვედრი ბედსა?!