ძალიან კარგია, ვინც მარტოა, იმას ვერავინ მიატოვებს, მაგრამ ზოგჯერ საღამოობით ხელოვნურად ნაგები სიმაგრე ინგრეოდა და ცხოვრება მოსლუკუნე, აჩქარებულ მელოდიად იქცეოდა, ველური მონასტრები-წადილის, დარდის და იმედის ნგრევად, იმედისა, რომ თავად დააღწევ ამ უაზრო გაბრუებას, მარადიული არღნის ზუზუნს და სულერთია სად აღმოჩნდები...

რა საცოდავი მოთხოვნილებაა, სულ ცოტა სითბო.. რა მოხდებოდა ორი ხელი რომ იყოს აქ და ჩემსკენ დახრილი სახე?? თუ ესეც შეცდომაა?? უარყოფა და გაქცევა?? ნუთუ მარტოობის გარდა რამე თუ არსებობს????? ??? ?.............................................................................